@. Three Days to See : তিনিদিনৰ বাবে দেখা

---

Three Days to See : Click Here

I, who cannot see, find hundreds of things to interest me through mere touch. I feel the delicate symmetry of a leaf. I pass my hands lovingly about the smooth skin of a silver birch, or the rough, shaggy bark of a pine. In spring, I touch the branches of trees hopefully in search of a bud, the first sign of awakening Nature after her winter's sleep. Occasionally, I am very fortunate; I place my hand gently on a small tree and feel the happy quiver of a bird in full song.

মই, যিয়ে দেখিব নোৱাৰো, কেৱল স্পৰ্শৰ জৰিয়তে শত শত মনোমোহা বস্তু অনুভৱ কৰোঁ। মই এখন পাতৰ কোমল আৰু সুন্দৰ সমমিতি অনুভৱ কৰোঁ। মই মৰমেৰে ৰূপালী বাৰ্চ গছৰ মসৃণ বাকলি অথবা পাইন গছৰ খহটা আৰু ৰুক্ষ বাকলি হাতেৰে স্পৰ্শ কৰোঁ। বসন্ত ঋতুত মই আশাৰে গছৰ ডালবোৰত নতুন কলি বিচাৰি স্পৰ্শ কৰোঁ। এই নতুন কলিয়েই শীতকালৰ টোপনিৰ পিছত প্ৰকৃতি জাগি উঠাৰ প্ৰথম চিন। কেতিয়াবা মই বহুত সৌভাগ্যৱতী হওঁ। মই সাৱধানে এখন সৰু গছত হাত ৰাখোঁ আৰু তাত গীত গাই থকা চৰাইৰ আনন্দময় কঁপি উঠা দেহ অনুভৱ কৰোঁ।

At times, my heart cries out with longing to see all these things. If I can get so much pleasure from mere touch, how much more beauty must be revealed by sight. And I have imagined what I should most like to see if I were given the use of my eyes, say, for just three days.

কেতিয়াবা এই সকলো সৌন্দৰ্য নিজৰ চকুৰে চাবলৈ মোৰ হৃদয়ে গভীৰ আকাংক্ষা অনুভৱ কৰে। যদি কেৱল স্পৰ্শৰ জৰিয়তেই মই ইমান আনন্দ পাওঁ, তেন্তে চকুৰে দেখিলে আৰু কিমান অধিক সৌন্দৰ্য প্ৰকাশ পাব! সেয়েহে মই কল্পনা কৰোঁ যে যদি মোক মাত্ৰ তিনিদিনৰ বাবে চকুৰে দেখাৰ ক্ষমতা দিয়া হয়, তেন্তে মই কি কি চাবলৈ আটাইতকৈ বেছি ইচ্ছা কৰিম।

I should divide the period into three parts. On the first day, I should want to see the people whose kindness and companionship have made my life worth living. I do not know what it is to see into the heart of a friend through that ‘window of the soul’, the eye.

মই সেই তিনিদিনক তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিম। প্ৰথম দিনা মই সেইসকল মানুহক চাব বিচাৰিম যিসকলৰ দয়া, মৰম আৰু সংগে মোৰ জীৱনক অৰ্থপূৰ্ণ কৰি তুলিছে। মানুহৰ চকুক 'আত্মাৰ খিৰিকী' (window of the soul) বুলি কোৱা হয়। কিন্তু মই কেতিয়াও বন্ধুৰ হৃদয়ৰ অনুভূতি তেওঁলোকৰ চকুৰ জৰিয়তে চাব নোৱাৰিছোঁ।

I can only ‘see’ through my fingertips the outline of a face. I can detect laughter, sorrow and other obvious emotions. I know my friends from the feel of their faces.

মই কেৱল আঙুলিৰ আগৰ স্পৰ্শৰ জৰিয়তে মানুহৰ মুখৰ আকাৰ অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ। মই হাঁহি, দুখ আৰু আন স্পষ্ট অনুভূতিবোৰ চিনিব পাৰোঁ। মই মোৰ বন্ধু-বান্ধৱীক তেওঁলোকৰ মুখৰ স্পৰ্শৰ জৰিয়তে চিনো।

The next day I should arise with the dawn and see the thrilling miracle by which night is transformed into day. I should behold with awe the magnificent panorama of light with which the sun awakens the sleeping earth.

দ্বিতীয় দিনা, মই ৰাতিপুৱাই সূৰ্য উদয়ৰ লগে লগে উঠিম আৰু সেই ৰোমাঞ্চকৰ অলৌকিক দৃশ্য চাম, য'ত ৰাতি দিনলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। সূৰ্যই নিজৰ উজ্জ্বল পোহৰেৰে নিদ্ৰিত পৃথিৱীক জগাই তোলা সেই অপূৰ্ব দৃশ্য মই গভীৰ বিস্ময় আৰু মুগ্ধতাৰে উপভোগ কৰিম।

This day I should devote to a hasty glimpse of the world, past and present. I should want to see the pageant of man’s progress, and so I should go to the museums. There my eyes would see the condensed history of the earth - animals and the races of men pictured in their native environment; gigantic carcasses of dinosaurs and mastodons that roamed the earth before man appeared, with his tiny stature and powerful brain, to conquer the animal kingdom.

সেই দিনটোত মই পৃথিৱীৰ অতীত আৰু বৰ্তমানৰ এখন চমু ছবি চাবলৈ সময় ব্যয় কৰিম। মই মানুহৰ উন্নতি আৰু সভ্যতাৰ ইতিহাস চাব বিচাৰিম, সেয়েহে মই সংগ্ৰহালয় (Museum) লৈ যাম। তাত মই পৃথিৱীৰ সংক্ষিপ্ত ইতিহাস দেখিম—নিজ নিজ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত থকা বিভিন্ন জন্তু আৰু মানৱ জাতিৰ চিত্ৰ। লগতে মই ডাইনোছৰ আৰু মাষ্টডনৰ দৰে বিশাল প্ৰাণীৰ কংকাল দেখিম, যিবোৰ মানুহৰ আগতেই পৃথিৱীত বিচৰণ কৰিছিল। তাৰ পিছত সৰু দেহৰ কিন্তু শক্তিশালী মগজুৰে সজ্জিত মানুহে জন্তুজগতৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিলে।

The following morning, I should again greet the dawn, anxious to discover new delights, new revelations of beauty. Today, this third day, I shall spend in the workaday world, amid the haunts of men going about the business of life. The city becomes my destination.

পিছদিনা পুৱা, মই পুনৰ সূৰ্যোদয়ক সম্ভাষণ জনাম। নতুন আনন্দ, নতুন সৌন্দৰ্য আৰু নতুন আৱিষ্কাৰৰ আশাৰে মই উৎফুল্ল হৈ থাকিম। এই তৃতীয় দিনটোত, মই ব্যস্ত কৰ্মজগতত, নিজৰ দৈনন্দিন কামত ব্যস্ত মানুহৰ মাজত সময় কটাম। চহৰখনেই মোৰ গন্তব্যস্থান হ'ব।

First, I stand at a busy corner, merely looking at people, trying by sight of them to understand something of their daily lives. I see smiles, and I am happy. I see serious determination, and I am proud. I see suffering, and I am compassionate.

প্ৰথমে, মই এখন ব্যস্ত পথৰ মোড়ত থিয় হৈ কেৱল মানুহবোৰক লক্ষ্য কৰিম। তেওঁলোকক দেখি তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বিষয়ে কিবা এটা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিম। মই হাঁহি দেখিম আৰু আনন্দিত হ'ম। মই দৃঢ় সংকল্প দেখিম আৰু গৌৰৱ অনুভৱ কৰিম। মই দুখ-কষ্ট দেখিম আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল হ'ম।

At midnight, permanent night would close in on me again. Naturally in those three short days I should not have seen all I wanted to see. Only when darkness had again descended upon me should I realise how much I had left unseen.

মাজনিশা হ'লেই, চিৰস্থায়ী অন্ধকাৰ পুনৰ মোৰ ওপৰত নামি আহিব। স্বাভাৱিকতে, এই মাত্ৰ তিনিদিনত মই চাব বিচৰা সকলো বস্তু চাব নোৱাৰিম। যেতিয়া পুনৰ অন্ধকাৰ মোৰ জীৱনত নামি আহিব, তেতিয়াহে মই উপলব্ধি কৰিম যে কিমান সৌন্দৰ্য আৰু বস্তু এতিয়াও দেখা বাকী ৰৈ গ'ল।

I who am blind can give one hint to those who can see: use your eyes as if tomorrow you would be stricken blind. And the same method can be applied to your other senses. Hear the music of voice, the song of a bird, the mighty strains of an orchestra, as if you would be stricken deaf tomorrow. Touch each object as if tomorrow your tactile sense would fail. Smell the perfume of flowers, taste with relish each morsel, as if tomorrow you could never smell and taste again. Make the most of every sense; glory in all the facets of pleasure and beauty, which the world reveals to you through the several means of contact, which Nature provides. But of all the senses, I am sure that sight must be the most delightful.

মই, যিয়ে অন্ধ, দেখা পোৱা মানুহক এটা পৰামৰ্শ দিব বিচাৰোঁ। নিজৰ চকুদুটা এনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰা যেন কাইলৈ তোমালোক অন্ধ হৈ যাবা। একেদৰে তোমালোকৰ আন সকলো ইন্দ্ৰিয়ও ব্যৱহাৰ কৰা। মানুহৰ মাতৰ সুৰ, চৰাইৰ গীত আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰ মনোমোহা সুৰ এনেদৰে শুনা যেন কাইলৈ শুনিব নোৱাৰিবা। প্ৰতিটো বস্তু এনেদৰে স্পৰ্শ কৰা যেন কাইলৈ স্পৰ্শ অনুভৱৰ ক্ষমতা হেৰুৱাবা। ফুলৰ সুগন্ধ উপভোগ কৰা আৰু প্ৰতিটো লোকমা আহাৰ আনন্দেৰে সোৱাদ লোৱা যেন কাইলৈ কেতিয়াও গোন্ধ বা সোৱাদ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিবা। প্ৰকৃতিয়ে দিয়া প্ৰতিটো ইন্দ্ৰিয়ৰ সম্পূৰ্ণ সদ্ব্যৱহাৰ কৰা। পৃথিৱীয়ে যি আনন্দ আৰু সৌন্দৰ্য বিভিন্ন ইন্দ্ৰিয়ৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰে, তাৰ প্ৰতিটো দিশ উপভোগ কৰা। কিন্তু সকলো ইন্দ্ৰিয়ৰ ভিতৰত, মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস—দৃষ্টিশক্তিয়েই আটাইতকৈ মনোমোহা আৰু মূল্যৱান ইন্দ্ৰিয়।